Jako opiekunowie psów często polegamy na powszechnie powtarzanych przekonaniach dotyczących naszych czworonogów. Problem w tym, że wiele z tych „prawd” to zwykłe mity, które mogą prowadzić do nieporozumień i błędów w opiece nad psem. W tym artykule obalamy najpopularniejsze psie mity, z którymi spotykamy się na co dzień.
Mit 1: Starego psa nie nauczysz nowych sztuczek
To jeden z najbardziej rozpowszechnionych mitów, z którym regularnie się spotykam w mojej pracy. Prawda jest taka, że starsze psy uczą się genialnie! Owszem, proces może przebiegać wolniej, ale nauka jest jak najbardziej możliwa.
Cała sztuka polega na dostosowaniu metod komunikacji do potrzeb starszego psa:
- Starsze psy często gorzej słyszą lub widzą
- Poruszają się wolniej i mniej sprawnie
- Potrzebują odpowiednio zaplanowanego treningu, który pozwoli im odnosić sukcesy
Wyzwaniem może być znalezienie odpowiedniej nagrody. Twarde smakołyki mogą być trudne do zjedzenia dla starszego psa – warto szukać miękkich, pachnących przysmaków, które łatwo przełknąć. Również nagradzanie zabawą czy aktywnością fizyczną może być utrudnione, gdyż starsze psy często rezygnują z takich form aktywności.
Pamiętaj: wiek to nie przeszkoda w nauce – wystarczy odpowiednie podejście!
Mit 2: Pies adoptowany jest wdzięczny
Adopcja psa to poważna sprawa, która wymaga od opiekuna elastyczności. Nigdy nie wiemy, czego nasz nowy czworonożny przyjaciel będzie naprawdę potrzebował:
- Może mieć różne lęki
- Może nie umieć zostawać sam w domu
- Może bać się określonych rzeczy, miejsc czy ludzi
Dlatego w pierwszym roku po adopcji opiekunowie zazwyczaj intensywnie pracują ze swoimi psami. To jak „pies-niespodzianka” – dopiero po przeżyciu z nim pełnego roku możemy powiedzieć, że naprawdę go znamy i jest dla nas przewidywalny.
Pies również potrzebuje czasu na aklimatyzację. Mimo że trafia z gorszych warunków do lepszych, jest to dla niego zmiana, a zmiany w życiu psów są zwykle stresujące.
Po adopcji zdarza się, że pies wybiera jedną osobę, której szczególnie ufa. Często nazywamy to „wdzięcznością”, ale w rzeczywistości jest to po prostu zaufanie psa do człowieka. Nad tym właśnie powinniśmy pracować – aby pies czuł się bezpiecznie i ufał swoim nowym opiekunom.
Poważnym błędem jest oczekiwanie wdzięczności od psa. Lepiej nastawić się na początkowe trudności wynikające ze zmiany w życiu zwierzęcia.
Mit 3: Machanie ogonem oznacza, że pies się cieszy
Prawda jest zupełnie inna! Psy machają ogonem w różnych sytuacjach:
- Podczas ataku
- Gdy są zdenerwowane
- Kiedy się cieszą
Machanie ogonem u psa oznacza po prostu duże emocje i pobudzenie – nie określa ich rodzaju. To, czy są to emocje pozytywne czy negatywne, zależy od kontekstu sytuacji.
Ten mit prowadzi do wielu nieporozumień, szczególnie podczas spotkań dwóch psów na spacerze. Opiekunowie, widząc machające ogony, zakładają, że psy są przyjacielsko nastawione, a tymczasem może to skończyć się awanturą. Nie daj się zwieść – machający ogon to nie zawsze powód do radości!
Mit 4: Ukłon zawsze oznacza zaproszenie do zabawy
Ukłon (przypadanie na przednie łapy) ma w komunikacji psów dwa znaczenia:
- Może być zaproszeniem do zabawy
- Może być prośbą o zachowanie dystansu
Szczególnie często na psich wybiegach widzimy psy, które spotykają się po raz pierwszy, a jeden z nich wykonuje ukłon. Większość opiekunów interpretuje to jako gotowość do zabawy, ale często jest to prośba o przestrzeń.
Jako uważny opiekun, zwróć uwagę czy twój pies nie chce się wycofać z tej sytuacji. Jeśli zauważysz oznaki dyskomfortu, po prostu zabierz go stamtąd.
Mit 5: Istnieją rasy szczególnie dobre dla rodzin z dziećmi
Z doświadczenia mogę powiedzieć, że każdy pies może dobrze funkcjonować w rodzinie z dziećmi, pod warunkiem że:
- Dzieci nie są inwazyjne wobec psa
- Nie męczą go i nie zachowują się wobec niego niegrzecznie
Nie istnieją rasy, które są „bardziej cierpliwe” wobec dzieci czy „bardziej kochają dzieci”. Wszystko zależy od wychowania dzieci i socjalizacji psa.
Jeśli jesteś rodzicem i opiekunem psa, zadbaj o to, aby każdy w domu miał swoją przestrzeń i nikt nikomu nie przeszkadzał.
WAŻNE: Nigdy nie zostawiaj psów i dzieci samych w domu!
Niezależnie od tego, w jakim wieku jest twoje dziecko i jak spokojny jest twój pies – nigdynie wolno zostawiać ich samych. To zasada, z którą walczę od lat, i nie ma od niej wyjątków.
Mit 6: Małych psów się nie szkoli
Na szkoleniach grupowych i kursach posłuszeństwa faktycznie przeważają duże psy, ale mały pies, który:
- Ładnie chodzi na smyczy
- Przychodzi na zawołanie
- Może być bezpiecznie puszczony luzem
- Zna podstawowe komendy
to ogromna wygoda dla opiekuna i bezpieczeństwo dla samego psa.
Nie daj sobie wmówić, że małego psa nie trzeba szkolić. To właśnie małe psy są często tymi „szczekaczami” i prowodyrami awantur na osiedlach. Masz szansę złamać ten stereotyp!
Mit 7: Pies, który kocha opiekuna, nie ucieknie
Nawet jeśli dajesz swojemu psu wszystko, co najlepsze – kochasz go, zapewniasz wygodę i bezpieczeństwo – nie oznacza to, że nigdy nie ucieknie na spacerze. Są sytuacje, w których instynkty biorą górę:
- Pogoń za zwierzyną
- Pogoń za kotem
- Wytropienie suki w cieczce
- Ucieczka w panice
To nie znaczy, że twój pies rezygnuje z ciebie i z tego, co mu oferujesz. To po prostu oznacza, że zadziałały psie instynkty – bo pies zawsze pozostanie psem.
Który z tych mitów zaskoczył Cię najbardziej?
Znasz inne powszechne przekonania o psach, które okazały się nieprawdą? Podziel się swoim doświadczeniem w komentarzach!
Dodaj komentarz